Pas later begreep Leo de rest. Toby was geboren zonder te kunnen praten. Hij had altijd gebaren, tekeningen en zorgvuldig geschreven tekst gebruikt om te zeggen wat belangrijk was. Toen hij zag dat zijn moeder moeite had met ademhalen, had hij het krantenknipsel van haar nachtkastje gepakt, omdat hij wist dat een ontmoeting met Leo een van haar grootste wensen was. De jongen wilde dat zijn moeder gelukkig was.
Een paar weken later liep Soline, hand in hand met Toby, door de open garagedeuren van Station 42. Ze was nog steeds mager en vermoeid, maar ze glimlachte. Leo stond bij de brandweerwagen, even sprakeloos, terwijl ze hem op de plek waar Toby hem had gevonden netjes bedankte.
Toby sloeg zijn notitieboekje open en liet Leo een tekening zien van een brandweerwagen, een vrouw, een jongetje en een man met een litteken op zijn pols. Daaronder had hij geschreven: Bedankt dat je mijn mama hebt gered. Leo glimlachte en raakte het oude litteken aan. Tien jaar lang had hij gedacht dat de brand in Harren was geëindigd met rook en pijn. Nu wist hij dat die ook was geëindigd met Soline in leven, en Toby die naast haar stond.