Mevrouw Priya Nair zat op de houten bank buiten het kantoor van directeur Harmon en keek op haar horloge: 9.04 uur. Haar les begon om 9.30 uur, dus ze had ruim de tijd. Ze was niet nerveus.
Ze wist al drie weken dat deze afspraak eraan zat te komen, sinds ze de cijfers voor de mondelinge verdediging had teruggegeven, en ze had die tijd gebruikt om ervoor te zorgen dat ze er klaar voor was. De map op haar schoot bevatte negentien pagina’s aan documentatie: beoordelingsschema’s, e-mails, tijdstempels en één audiobestand dat ze naar een USB-stick had overgezet en met een zwarte stift had gelabeld.
Door het matglas van de deur van het kantoor van de directeur zag ze twee silhouetten — de Holloways, nam ze aan, die heel rechtop zaten. Ze herkende die houding. Het was de houding van mensen die verwachtten te krijgen waarvoor ze gekomen waren. Mevrouw Nair legde de map plat op haar knie en wachtte. In de veertien jaar die ze in lokaal 9B had doorgebracht, had ze geleerd dat geduld geen passieve houding was. Het was een strategie.