Twee weken later, op een rustige zondagmiddag, vertelden ze het nieuws aan Diane. Renata had erop aangedrongen dat het strikt volgens haar eigen voorwaarden zou gebeuren – geen uitgebreid etentje, geen dramatische aankondigingen, alleen zij drieën samen in de woonkamer. “Mam, we hebben nieuws,” begon David, terwijl hij Renata’s hand vasthield.
Diane’s gezicht vertoonde een snelle opeenvolging van emoties, voordat het verzachtte tot een uitdrukking die David al jaren niet meer had gezien. Het was volkomen onbevangen en oprecht. Ze reikte over de salontafel heen, waarbij ze David volledig negeerde, om Renata’s hand stevig vast te pakken. „O, mijn lieverd,” fluisterde Diane, terwijl er tranen in haar ogen opwelden.
„We zijn veertien weken zwanger,” zei Renata. Diane knikte zwijgend en stelde geen vragen over waarom ze het haar niet eerder hadden verteld. David zag hoe de gespannen schouders van zijn vrouw eindelijk ontspanden. Voor het eerst in maanden hoefde ze geen geheim te bewaren. David beloofde zichzelf dat hij vanaf nu beter op haar zou letten, met oprechte liefde.