Rahul had al eerder olifanten gehoord. Tientallen keren. In het wild. In reservaten. Zelfs tijdens zijn studiejaren in het buitenland. Hij kende hun geroep. Het lage gerommel. De waarschuwende trompetten. De scherpe uitbarstingen van agressie, maar deze keer was het anders. Het geluid scheurde door het bos. Luid. Rauw. Ongecontroleerd. Het was geen waarschuwing. Het was geen signaal. Het klonk alsof er iets mis was. Diep verkeerd.
Rahul bevroor waar hij stond. Het geloei kwam opnieuw. Langer deze keer. Wanhopiger. Het galmde door de bomen en stuurde vogels de lucht in. Even dacht hij aan de ergste mogelijkheden. Een roofdier. Een verwonding. Of iets anders. De laatste jaren stonden olifanten in deze regio onder druk. Krimpende bossen. Oprukkende dorpen. En soms zelfs stropers.
Rahuls greep greep strakker om zijn camera. Als dit dat was… Alles werd alleen maar gevaarlijker. Het geluid kwam weer. Nu dichterbij. En wat het ook veroorzaakte, het bewoog niet weg. Rahul haalde langzaam adem. Toen begon hij er naartoe te lopen.
Want als er iets mis was gegaan, moest hij het zelf zien. Zelfs als hij niet zeker wist wat hij zou vinden.