Ze glimlachten. Zijn advocaten, verspreid naast hem als een muur, gaven documenten door met de kalme zekerheid van mensen die geloofden dat het einde al geschreven was. Vincent leunde achterover in zijn stoel, ontspannen, bijna verveeld. De uitdrukking van een man die dacht dat hij gewonnen had voordat het eerste woord gesproken was.
Alexis keek naar hen en probeerde te begrijpen hoe het zover had kunnen komen. Hoe een huwelijk dat ooit solide aanvoelde, veranderd was in iets dat beslist werd door vreemden in pak. Ze zocht achterom naar het moment dat ze het had moeten zien aankomen; de dag dat er iets verschoof en nooit meer helemaal terugkeerde naar waar het hoorde.
Wat Vincent niet wist, daar zittend met een leger achter zich, was dat zelfvertrouwen je niet beschermt tegen consequenties. En waar hij die dag ook mee weg dacht te komen, het was niet de overwinning die hij dacht dat het was.