“Dat is je tik,” ging hij verder, nuchter. “De tocht komt door barsten in het oude hout. Deze ketting – of wat er ook aan hangt – zwaait tegen de deur. De temperatuur daalt ’s nachts, het hout trekt net genoeg samen. Dat creëert het ritme dat je hoorde. Geen geesten. Alleen fysica in een vergeten ruimte.”
Lucy knikte langzaam, terwijl ze het zich voorstelde: koude lucht die door de kromgetrokken planken sijpelde, de ketting aantikte, metaal dat hout kuste in afgemeten tijd. Het geluid dat ze wekenlang had gevreesd, gereduceerd tot een simpele mechanische echo van een kamer die tientallen jaren had gewacht om weer vrij te kunnen ademen.