Het huisje werd weer stil, maar niet leeg. Hun aanwezigheid bleef hangen – de deuk in Mabel’s stoel, de kilte waar de deur open had gestaan. Lauren bewoog door de kamers, trok kussens recht, voelde hoe de ruimte veranderde, alsof de echo’s van stemmen nog over de muren schuurden.
Bij de haard lag Mabel’s sjaal vergeten, zachte wol verfrommeld. Lauren raapte het op en vond een gevouwen briefje in de plooien. Inkt bevlekt maar leesbaar: “Vraag naar het huis… vergeet niet wat je wilde.” Haar hartslag versnelde, de woorden een stille haak in de stilte.