Copper kwam zes maanden nadat haar scheiding definitief was in Rachels leven. Ze was niet van plan geweest om een hond te nemen. Een vriendin had haar een foto gestuurd van een nestje labradors — goudkleurig, dik, belachelijk — en Rachel was de volgende ochtend zonder er goed over na te denken naar de fokker gereden. Ze koos degene die recht op haar afliep en op haar voet ging zitten.
Tegen de tijd dat Copper drie was, had hij haar appartement op een manier gevuld die haar verraste. Zijn bed nam de helft van de woonkamer in beslag. Zijn speelgoed lag overal. Ze organiseerde haar ochtenden rond zijn wandelingen en haar avonden rond zijn avondeten. Haar vrienden zeiden dat ze een van die hondenmensen was geworden. Ze sprak ze niet tegen.
Ze vond de kliniek van dr. Harmon via een buurvrouw die er al jaren kwam. Het was een kwartiertje rijden, schoon en goed georganiseerd. Dr. Harmon was kalm en methodisch. Hij wist de naam van Copper nog zonder het dossier te raadplegen. Rachel vertrouwde hem vanaf het eerste bezoek en had nooit reden gehad om aan dat vertrouwen te twijfelen — vier jaar lang niet.