Dr. Singh ging zitten voordat ze iets zei. Dat was het eerste wat Rachel opviel — de manier waarop ze de stoel dichterbij trok en ging zitten, in plaats van bij het bureau te blijven staan zoals artsen deden als het om routineberichten ging. Rachels handen lagen in haar schoot. Ze drukte ze plat tegen haar dijen.
Ze hoorde het woord één keer, en toen voelde ze haar hoofd tollen. Dr. Singh bleef praten, zorgvuldig, op de afgemeten manier van iemand die dit soort nieuws al eerder had gebracht — maar de woorden kwamen niet meer in de juiste volgorde binnen. Rachel ving fragmenten op. Vergevorderd. Opties. Eerder. Het woord ‘eerder’ kwam duidelijk door, en iets in haar borstkas kneep zich eromheen als een vuist.
Ze vroeg dr. Singh om het vanaf het begin nog eens te herhalen. Dr. Singh deed dat. Rachel luisterde nog een keer naar het hele verhaal, begreep het nu volledig en voelde, onder dat begrip, een woede die zo scherp en stil was dat het haar bang maakte — zoveel verspilde maanden. Tegen de man die haar met het verkeerde antwoord naar huis had gestuurd en haar had verteld dat het wel goed zou komen…