Even bewoog geen van beiden. Het gewicht ervan drong tot hen door. Hierbuiten- van een boot vallen gaf je niet veel kansen. Jack keek terug naar het lege dek. “Hoe lang geleden?” Andrew gaf geen antwoord. In plaats daarvan greep hij naar het GPS-apparaat dat naast het stuur was gemonteerd. “Als we geluk hebben… vertelt het het ons.” Het scherm flikkerde op. Er verscheen een spoor. Een dunne lijn dwars door het open water.
Jack leunde dichterbij. Eerst zag het er normaal uit. Wijde bochten. Langzame bogen. Vissende patronen. Toen veranderde het. De lijn ging plotseling recht. Dan een scherpe bocht. Een onnatuurlijke verschuiving. Alsof iets de boot uit koers had getrokken. Jack wees. “Dat klopt niet.” Andrew knikte langzaam. “Nee… dat klopt niet.” Ze volgden het pad verder. Meer grillige bewegingen.
Toen- een lange, vaste lijn. Rechtdoor. Andrews kaak verstrakte. “Toen ging het door… zonder hem.” Jack slikte. “…Dus waar is hij gevallen?”
Andrew tikte op het scherm. Precies aan het begin van die shift. Een enkel punt. Hij keek Jack aan. “Dit is het.”