Toen hij het centrum naderde, werd het verkeer drukker. Sirenes flitsten vooruit. Mensen lieten hun auto’s al staan en liepen met hun telefoon in hun hand naar de commotie toe. Elias voelde woede in zijn borst opkomen, maar hij drukte het weg. Woede zou Mara niet helpen. De stad begreep niet waar ze naar keek. Voor hen was ze een spektakel. Voor Elias was ze een doodsbang dier, één slecht geluid verwijderd van een ramp. Tegen de tijd dat hij de politiebarrière bereikte, was de menigte verdubbeld.
De straat zag er verkeerd uit voor Elias op het moment dat hij uit zijn truck stapte. Patrouillewagens blokkeerden beide uiteinden van de weg. Mensen stonden achter los politieplakband te filmen, te fluisteren, nerveus te lachen. Boven hen klampte Mara zich vast aan een plataan bij een bakkerij, haar lichaam hard tegen de stam gedrukt. Ze was hoger dan hij had verwacht.