Een bestelwagen stond verlaten onder haar met de achterdeuren open. Er lag gebak op de stoep, maar Elias wist dat Mara niet was geklommen om te eten. Eten verklaarde niet de spanning in haar schouders of de manier waarop haar ogen naar elk geluid bleven kijken. Hij had nog maar een paar stappen gezet in de richting van de politie toen hij zag dat een jonge agent vooraan zijn geweer in de richting van de takken hief.
Een fractie van een seconde bevroor Elias. Toen sprong hij naar voren. “Niet schieten!” schreeuwde hij. De officier deinsde geschrokken terug, maar hield zijn wapen half omhoog. “Het bewoog,” zei hij met een strakke stem. “Het leek alsof het naar beneden kwam.” “Ze is bang,” snauwde Elias. “Ze valt niet aan. Als je nu schiet, zul je haar verwonden en haar de straat op sturen, of haar in paniek laten aanvallen. Hoe dan ook, er zullen mensen gewond raken.”