Toen, met een stem die zo klein was dat Sean hem bijna miste, zei Leo: “Pap?” De man draaide zich volledig om. Een zwevende seconde lang bewoog geen van beiden. Toen raasden Leo’s woorden eruit, slordig en ademloos, zoals ze eruit zien als een kind alles te lang heeft ingehouden. Hij zei dat zijn zusje niet kon ademen. Hij zei dat zijn moeder in het ziekenhuis was. Hij zei dat de huisbaas weer was gekomen en dat er geschreeuwd was, en dat hij niet wist wat hij moest doen. Hij had de oude envelop en de foto gevonden en dacht dat als hij zijn vader kon vinden, alles misschien voor één nacht uit elkaar zou vallen.
De man staarde hem aan alsof de lucht uit zijn borst was geslagen. Het lasmasker gleed uit zijn hand en raakte het beton met een scherpe krak. Sean zag de mond van de man trillen voordat er woorden kwamen. “Leo,” zei hij, en de naam leek hem open te breken. Hij zakte op één knie, daar in de regen, één hand over zijn gezicht, alsof hij het gewicht van wat zijn zoon net had gezegd plots niet meer kon dragen.