Terug in de veilige studeerkamer scheurde Clara eindelijk de envelop open. De brief was geschreven op zwaar, vergeeld briefpapier. De stem van Mark was duidelijk en zonder drama. Hij schreef dat de tunnel al bestond voordat het huis was gebouwd. Zijn vader had de oude doorgang ontdekt en het huis speciaal gebouwd om de ingang te verbergen.
Hij beschreef de oorlogsjaren met een ijzingwekkend gebrek aan opsmuk. De tunnel was een levensader geweest, een geheime slagader die werd gebruikt om mensen door de berg te verplaatsen als de passen door soldaten werden bewaakt. De vreemde, uitwendige grendels op de deuren waren voor hun veiligheid om te voorkomen dat vluchtelingen per ongeluk naar buiten zouden lopen en de patrouilles zouden alarmeren.
“Ik hield alleen een belofte,” concludeerde de brief. Mark legde uit dat hij de laatste in de rij was en dat de verantwoordelijkheid nu bij haar lag. Hij eiste niet dat ze het stilzwijgen zou voortzetten. Hij gaf de naam van een archiefinstelling in de stad. “Je mag doen wat je wilt,” schreef hij. “De berg heeft zijn geheim lang genoeg bewaard.”