Een ander beeld richt zich op iets kleins en delicaats: bleke paddenstoelen die aan de voet van een boom groeien. Voor een menselijke fotograaf zou dit een close-up van de natuur kunnen zijn. Voor Grizzler voelt het meer als een bewijs van nieuwsgierigheid. De camera bevindt zich dicht bij de grond, precies waar de neus van een hond van nature op onderzoek uit zou gaan.
Het mooie van het beeld is dat het niet te hard probeert. De paddenstoelen zijn niet belicht zoals op een tijdschriftfoto. Ze verschijnen zoals Grizzler ze tijdens zijn wandeling zou zijn tegengekomen: plotseling, stil en dichtbij genoeg om ze te kunnen bekijken. Zijn hartslag trigger suggereert dat ze niet gewoon objecten op de achtergrond waren. Ze onderbraken zijn route.
Hier wordt Heartography meer dan een nieuwigheid. Het laat zien hoe honden hun begrip van een plek opbouwen door middel van details. Een mens ziet een pad. Een hond merkt de vochtige aarde ernaast op. Een mens loopt door. Een hond stopt omdat er iets kleins is veranderd. De foto van Grizzler vraagt ons om die pauze serieus te nemen.