De eerste stap
Tegen zonsopgang was de transformatie niets minder dan een wonder. Max zat rechtop, leunde met zijn gewicht tegen de muur, maar hield zijn eigen hoofd hoog. Dr. Aris kwam ’s ochtends terug en zijn ogen werden groot toen hij de kamer binnenliep. “Ik heb gelezen over deze genezingen, maar het zien is iets anders,” gaf hij toe, terwijl hij knielde om Max achter zijn oren te krabben en de plek waar de teek had gezeten vermeed.
Nu kwam de echte test. De verlamming was verdwenen, maar Max’ spieren waren versleten door maanden van inactiviteit. Ze moesten zien of hij kon lopen. De technicus bracht een speciaal harnas met handgrepen om zijn gewicht te ondersteunen. Sarah stond aan de andere kant van de kamer, haar handen voor haar mond, haar hart bonkte. “Kom op, Max,” fluisterde ze. “Kom bij me, jongen.”
Max’ benen trilden als gelei. Hij zette een voorzichtige stap en zijn linkerachterbeen gleed onder hem vandaan. De technicus ving hem op en hield zijn heupen in evenwicht. Max gromde, een geluid van pure vastberadenheid dat Sarah in jaren niet had gehoord. Hij paste zijn houding aan, zette een tweede stap en toen een derde. Hij wiebelde als een pasgeboren reekalf, maar hij bewoog. Hij bereikte Sarah en zakte in haar armen, terwijl hij zo hard met zijn staart kwispelde dat zijn hele rughelft trilde.