Terwijl ze dieper het bos in liepen, rolde er een zacht gerommel van onweer boven hun hoofden en brak de hemel plotseling open, waarna er een zware regenbui losbarstte. Terwijl de regen snel erger werd, werd de olifant zichtbaar onrustig. Hij liet een gespannen, laag getrompetter horen, zijn enorme kop zwaaide angstig heen en weer terwijl hij plotseling versnelde tot een hoog tempo.
Katie en Peter zagen zich gedwongen om in een verwoede jog te beginnen, alleen maar om de reusachtige, dringende passen door het donkere bos bij te houden. Uiteindelijk kwam het bos abrupt vrij, wat hen naar een donkere, verlaten straat aan de andere kant van het bladerdak leidde. Terwijl ze naar de betonnen stoeprand renden, door het geluid van de storm heen, hoorden ze het eindelijk – een vaag, hartverscheurend geluid dat door de stortbui weerklonk. De onmiskenbare, hoge kreten van dieren in diepe nood kwamen rechtstreeks van onder een zwaar ijzeren rioolrooster waar het stijgende regenwater zich al verzamelde.