Ze trok steeds dieper het onbekende in, terwijl het dichte bos zich om hen heen sloot. Na wat een eeuwigheid leek, deed een geritsel in de struiken voor haar haar hart in haar keel kloppen. Uit de schaduwen stormde Peter plotseling de open plek op, schijnend met een krachtige zaklamp. De olifant reageerde onmiddellijk op de plotselinge indringer en ging defensief tussen Peter en Katie staan, zijn enorme oren wijd gespreid.
Zich realiserend dat een misverstand in een fractie van een seconde fataal kon zijn, sprong Katie dapper naar voren en plaatste zich direct voor Peter. Ze hief haar open handen naar de olifant en straalde absolute kalmte uit. Wonder boven wonder hield de reus zijn verdedigende houding in, herkennend Katie’s stem en houding. Hij liet zijn slurf zakken en draaide zijn enorme lichaam weer naar het pad. Peter stond verstijfd van de schok en snakte naar adem. “Wat gebeurt hier in vredesnaam?” fluisterde hij, terwijl hij naar de reus staarde. “Ik heb geen idee,” antwoordde Katie snel, “maar hij wil dat we hem volgen.”