Samen draaiden ze zich om en haastten zich de straat af naar de nabijgelegen dierenkliniek waar Peter werkte – dezelfde spoedkliniek waar Katie eerder de eerste baby naartoe had gestuurd. Aan de rand van het bos stond de reusachtige olifant stil in de stromende regen en keek hen na met een rustige, vredige houding, alsof hij eindelijk wist dat hij de baby’s veilig aan hen kon toevertrouwen.
Katie en Peter stormden de deuren van de kliniek binnen, druipnat en hijgend naar adem. Ze renden rechtstreeks de triagekamer in, waar de spoedarts de eerste baby al onder de felle medische lampen aan het onderzoeken was. Ze overhandigden snel de overige drie bevroren wezens. De dierenarts wierp één blik op hun blauw aangeloopte huid en verslechterende toestand, en zijn gezicht vertrok in ernst. Hij greep onmiddellijk naar verwarmingsdekens en adrenaline-injecties. “Wacht nu buiten in de lobby,” beval hij scherp. “Ik heb onmiddellijk ruimte nodig om te werken.”