De reus leidde Katie snel weg van de betonnen parkeerplaatsen en rechtstreeks het dichte, donkere bos aan de rand van de stad in. Het gevoel van urgentie werd met elke stap sterker, waardoor het ritselen van de bladeren en de verre bosgeluiden ongelooflijk intens aanvoelden. Het heldere maanlicht sijpelde door het dichte bladerdak boven hen en wierp enorme, bewegende schaduwen over het pad. Het voelde volkomen onwerkelijk om naast een wezen van deze omvang door de wildernis te lopen.
Katie voelde een scherpe steek van angst, maar ze dwong zichzelf om door te lopen. Met trillende vingers wist ze haar telefoon tevoorschijn te halen en belde ze Peter, een vertrouwde vriend en natuurliefhebber. Toen Peter opnam, was zijn stem een geruststellende aanwezigheid temidden van alle chaos. “Katie, wat is er aan de hand? Waarom bel je zo laat?” vroeg hij, terwijl zijn toon veranderde in oprechte bezorgdheid toen hij haar zware, snelle ademhaling hoorde en het luide gekraak van takken naast haar.