Snel ademend legde Katie de ongelooflijke situatie snel uit. “Peter, er is een wilde olifant de lobby van het ziekenhuis binnengestormd. Hij bracht een klein, gewond diertje mee dat ik op de eerste hulp heb gelegd, maar nu heeft de olifant me letterlijk het bos in gedreven. Ik volg hem nu.” Er viel een lange, verbijsterde stilte aan de andere kant van de lijn terwijl Peter de informatie probeerde te verwerken.
“Katie, luister naar me, dat is ongelooflijk gevaarlijk,” drong hij aan, zijn stem gespannen van paniek. “Wilde olifanten zijn volkomen onvoorspelbaar, vooral als ze gestrest zijn of iets beschermen. Stop met lopen en blijf precies waar je bent. Ik volg de GPS van je telefoon en kom nu meteen naar je toe.” Katie pauzeerde en keek omhoog naar het torenhoge silhouet van de reus naast haar. De olifant liet een laag, ongeduldig gebrom horen en duwde haar schouder nogmaals naar voren. De urgentie was gewoonweg te groot om te negeren. Ze kon nu niet stoppen; ze moest de reus vertrouwen.