“Nee-alsjeblieft niet doen,” zei Chauncy, zijn stem krakend. “Ik heb niets meegenomen. Je kunt het controleren, je kunt het vragen-er waren mensen buiten-” Maar de manager was al aan het bellen. “Ik heb hier een kind met onbetaalde spullen,” zei hij, terwijl hij zich een beetje afwendde. “Ja, het lijkt op winkeldiefstal.”
Het woord kwam aan als een vuistslag. Winkeldiefstal. Mensen keken nu zeker. Ze deden niet meer alsof. Chauncy’s borstkas verstrakte. “Als je ze belt… Ik-mijn moeder is thuis,” zei hij, de woorden vlogen eruit. “Ze is ziek, ik moet terug, ik wilde niet…” Zijn handen begonnen te trillen.
Zijn knieën voelden zwak. Alles was aan het wegglijden. “Of,” onderbrak een stem, kalm en standvastig, “we kunnen eerst de camera’s controleren.” Ze draaiden zich allebei om. Een man stond een paar meter verderop.
Ongedwongen. Ongeïnteresseerd. Alsof hij de hele tijd had toegekeken.