Thuis was er niet veel meer. Chauncy had die ochtend voordat ze naar school ging nog even gekeken. Kasten langzaam opengemaakt, alsof dat op de een of andere manier iets zou veranderen aan wat erin zat. Een halflege pot. Een paar restjes. Niets dat echt als maaltijd kon tellen. Het was zijn moeder opgevallen. Dat deed ze altijd. Maar ze zei niets.
Gaf hem gewoon diezelfde vermoeide glimlach en vertelde hem dat ze toch geen honger had. Chauncy wist wel beter. Daarom was hij hier. Hij verplaatste zijn gewicht toen een koppel de winkel uitliep, lachend om iets dat hij niet kon horen. Hun kar was vol – tassen hoog opgestapeld, meer dan ze waarschijnlijk in één keer konden dragen. Perfect. Chauncy stapte naar voren en dwong zijn stem te stabiliseren.
“Excuseer me, meneer… mevrouw… kan ik helpen uw boodschappen te dragen? Gewoon iets kleins om te eten?” Het stel pauzeerde. Heel even flakkerde de hoop op. Toen schudde de man zijn hoofd. “Het is goed zo.” Ze liepen langs hem heen zonder nog een woord te zeggen. Chauncy knikte beleefd en stapte terug op zijn plaats alsof er niets gebeurd was.
Maar het kleine sprankje hoop dat hij had gevoeld? Het vervaagde net zo snel als het gekomen was.