Er kwamen meer mensen. En meer mensen vertrokken. Chauncy vroeg elke keer voorzichtig, respectvol, op dezelfde manier als hij altijd deed. Soms hoorden ze hem niet. Soms deden ze alsof ze hem niet hoorden. Een paar gaven hem een snelle “nee” zonder zelfs maar te vertragen. Elke afwijzing was op zichzelf klein. Maar samen vormden ze iets zwaarders. Iets dat moeilijker te negeren was.
Na een tijdje stapte Chauncy niet meer zo snel naar voren. Zijn stem werd stiller. De woorden die hij de hele weg hierheen in zijn hoofd had geoefend, begonnen moeilijker te voelen om te zeggen. Toch stopte hij niet. Hij kon het niet. Er liep een vrouw naar buiten die de riem van haar handtas bijstelde terwijl ze twee boodschappentassen in één hand hield. Chauncy aarzelde even en stapte toen toch naar voren.
“Mevrouw… kan ik helpen deze voor u te dragen? Gewoon om iets kleins te eten?” Ze pauzeerde. Keek hem aan. Niet langs hem heen. Niet door hem heen. Naar hem. Chauncy voelde zijn borstkas lichtjes samentrekken. Wachtend.
Niet op een ja. Gewoon… niet voor nog een nee.