Die avond voelde Jolene zich niet helemaal goed. Het was niet iets scherps. Niets plotseling. Gewoon… vreemd. Een doffe zwaarte nestelde zich in haar rug, genoeg om haar ongemakkelijk in haar stoel te laten verschuiven. Ze stond langzaam op en drukte een hand tegen haar rug. “Rick?” riep ze, terwijl ze naar de deur liep. Voordat ze bij de deur kon komen, sneed een geluid door de stilte.
Luid. Dringend. Jolene draaide zich om. Keola rende naar het huis. Niet slenterend. Niet ijsberen. Ze rende. Het paard vertraagde toen ze dichterbij kwam, maar stopte niet. Ze liet een scherpe, ongemakkelijke hinnik horen – een die Jolene nog niet eerder had gehoord.
“Hé… wat is er?” Jolene fronste. Keola stapte dichterbij, onrustig, haar gewicht verschuivend. Weer een geluid. Luider deze keer. Jolene aarzelde… schudde toen lichtjes haar hoofd. “Het is niets,” mompelde ze en ze draaide zich terug naar het huis. Binnen keek Ricky meteen op.
“Ik voel me niet geweldig,” gaf ze toe. Zijn uitdrukking veranderde. “Ik bel mijn zus,” zei hij snel. “Gewoon voor de zekerheid.”