De zware voordeur klikte dicht en een plotselinge, prachtige stilte omhulde het huis. Voor het eerst in de ochtend kon Sarah eindelijk ademhalen. Ze had haar twee energieke kinderen gevoed, aangekleed en naar de schoolbus gebracht. De chaotische wervelwind van verloren schoenen en zoekgeraakte huiswerkmappen was officieel voorbij. Ze liep naar de woonkamer, zakte weg in de pluchen kussens van de bank en pakte de afstandsbediening van de televisie.
Dit was haar heilige uur, een zeldzaam stukje tijd dat ze helemaal voor zichzelf had voordat de klusjes haar aandacht opeisten. Ze zette een ochtendprogramma aan en liet het bekende, hersenloze gedreun van de presentatoren over zich heen komen. Gekraak. Sarah pauzeerde, haar duim zweefde over de volumeknop. Ze hield haar hoofd schuin in de richting van de keuken. Het geluid werd gevolgd door een vage, duidelijke wrijving – het geluid van een raamkozijn dat langzaam tegen de rails openschuift. Ze wachtte, spitste haar oren, maar hoorde niets meer.
“Gewoon het huis dat bezinkt,” mompelde ze tegen zichzelf, terwijl ze achterover leunde in de kussens. “Of de wind die buiten waait.” Ze sloot haar ogen en liet zich ontspannen. En toen gebeurde het..