Reuzenmeervallen zijn van nature geen materiaal voor mythen. Ze zijn traag, leven op de bodem en zijn zeer teruggetrokken. Maar een eeuw van ononderbroken groei in een koud, diep, akoestisch ongewoon meer had iets voortgebracht dat, naar elke redelijke maatstaf, buitengewoon was. De akoestische pulsen die Nadia had opgenomen, waren niet willekeurig, maar een ontwikkeld communicatiesysteem, doorgegeven tussen individuen, verfijnd door decennia van gebruik.
De waarnemingen aan het oppervlak waren nu volkomen logisch. Meervallen komen af en toe naar boven, vooral in het donker, om aan het oppervlak te eten of om even te zonnen in warmere ondiepten. Een meerval van vijf meter die bij zonsopgang aan de oppervlakte komt, van een afstand gezien, buigt zich als een zeeslang en verdwijnt ook als een zeeslang. De diepe rugboog, de afwezigheid van zichtbare vinnen bij een korte waarneming, de enorme omvang – het kwam allemaal precies overeen met wat Nadia had gezien.
Het monster was echt. Het was alleen geen monster.