Nu, starend naar de golvende zwarte nek die door de mist sneed, vocht Nadia’s analytische geest om haar oerangst te overwinnen. Ze hief haar camera, haar handen trilden lichtjes terwijl ze de lens scherpstelde op de gladde huid van het beest, zelfs toen het snel weer onder water verdween.
Toen het ding was ondergedoken, stond Nadia bij de boeg en dwong ze zichzelf methodisch te werk te gaan. Ze had iets gezien van ongeveer vier tot vijf meter lang, met een uitgesproken rugkromming. Het was bijna zwart geweest en het bewoog zich met een gemak door de overgang naar het oppervlak dat duidde op spierkracht en een aanzienlijke massa. Er waren geen zichtbare vinnen of geluiden.
Ze controleerde het sonarverslag op de tablet. Op het exacte moment dat het beest boven water kwam, was de akoestische puls sterk gestegen – veel luider dan ze eerder had geregistreerd, en in een andere frequentieband. Het leek bijna op een locatietik of alsof het wezen een ongewone aanwezigheid aan het onderzoeken was – die van haar.