Het archief van de Trust bevatte tachtig jaar aan gemelde waarnemingen – een rommelige, oprechte verzameling getuigenverklaringen, geschetste vormen en korrelige foto’s waarop de vormen van alles konden zijn. Nadia bracht een regenachtige middag door in het postkantoor om ze door te nemen, en wat haar opviel waren niet de waarnemingen van het monster. Het waren juist de waarnemingen die dat niet waren.
Een herder meldde in 1961 een reeks grote golven die zich in een gecoördineerd patroon over het meeroppervlak bewogen. Hij telde minstens drie afzonderlijke verstoringen, die allemaal samen bewogen. Een kajakker schreef in 2004 dat ze iets had gezien dat leek op “een zwerm zeer grote vormen net onder het oppervlak, die zich als vogels bewogen.” Een gepensioneerde visser had zijn verslag ingediend met een verontschuldiging: “Ik weet hoe het klinkt”, en beschreef vervolgens iets dat boven water kwam, naar hem keek en weer onderging.
Nadia zette deze verslagen apart van de rest en stapelde ze zorgvuldig aan één kant op.