Mathew beklom een smal geitenpad dat langs de zijkant van de bergkam omhoog kronkelde. Zijn zaklamp was aan het uitdoven, de lichtbundel flikkerde in een zwak geel. Hij zwaaide er links en rechts mee, zijn hoop vervloog met het licht. Hij begon te bidden, onderhandelde met de berg, beloofde alles als hij nog één keer het gezicht van zijn zoon kon zien.
Plotseling ging de wind voor een vluchtige seconde liggen. In die periode van stilte hoorde Mathew het. Het was geen schreeuw of kreet. Het was een zwak, ritmisch getik. Klak. Klak. Klak. Het klonk als twee stenen die tegen elkaar geslagen werden. Matthew bevroor en hield zijn adem in. Klak. Klak. Het kwam van een groep rotsblokken vlak boven hem.