Mathew sprintte naar de rand van het bos en schreeuwde de naam van zijn zoon totdat zijn stem kraakte. De bomen leken het geluid op te vangen en gaven niets anders terug dan het geritsel van droge takken. De voetafdrukken begonnen zich al te vullen met verse, vallende vlokken. Als ze nu niets deden, zou de berg de enige kaart die ze hadden om hun zoon te vinden uitwissen.
Tegen de tijd dat de zon achter de grillige pieken begon te zakken, stond de oprit vol met vrachtwagens. Nieuws verspreidt zich snel in een kleine berggemeenschap. Buren arriveerden met zware jassen, krachtige zaklampen en de vastberadenheid van mensen die wisten hoe snel een kind verloren kon gaan door de elementen. In de garage van Mathew werd meteen een formeel zoekcomité gevormd.