“Angela! Kom snel!” Schreeuwde Mathew in de richting van de trap, hoewel hij wist dat zijn vrouw nog steeds in haar kantoor zat met haar koptelefoon op. Toen ze boven aan de overloop verscheen en de blik op Mathew’s gezicht zag, was haar glimlach meteen verdwenen. Ze hoefde het niet te vragen. De open deur en de lege stoel vertelden het hele verhaal.
Ze stormden de veranda op, de ijskoude berglucht beet in hun longen. De achtertuin was een zee van wit en vanaf de veranda liep een enkel, wiebelend spoor van voetafdrukken. Michael – of Mike, zoals hij liever genoemd werd als hij zich “dapper” voelde – had iets gevolgd, recht naar de monding van het dennenbos.