Mathew’s team ging onmiddellijk een andere richting op en sneed door een steil ravijn om het pad naar Black Slate Ridge te onderscheppen. De wind wakkerde nu aan en veranderde de sneeuw in een horizontaal gordijn dat in hun ogen prikte. Het zicht was minder dan een meter. Ze liepen in een strakke lijn, hielden elkaars riemen vast om niet gescheiden te raken in de white-out.
“We moeten omkeren, Mathew!” schreeuwde een van de buren boven de storm uit. “We kunnen de randen van de kliffen niet meer zien! Het is zelfmoord!” Mathew draaide zich om, zijn gezicht een masker van vorst en woede. Hij wilde niet terug. Dat kon hij niet. “Mijn zoon is hier!” schreeuwde hij terug. “Als ik me omdraai, laat ik hem achter om te sterven!”