Vier dagen na de heimelijke installatie trok de doorslaggevende beelden zijn aandacht. Terwijl hij aan zijn bureau zat, verscheen er een melding van een plotselinge beweging op zijn telefoon. Hij deed het bijna af als een voorbijvliegende vogel, maar een plotselinge impuls dreef hem ertoe de livebeelden te openen. „Eens kijken wat er aan de hand is,“ mompelde hij, terwijl hij op het scherm tikte.
Renata stond bij het aanrecht met een vers, in folie verpakt gerecht uit de keuken van Diane. Ze vouwde de zilveren folie open, staarde een lang, ondoorgrondelijk moment naar het eten en gooide vervolgens alles in een vuilniszak. Ze knoopte die stevig dicht, liep de achterdeur uit en begroef de zak diep in de vuilnisbak. Voordat ze weer naar binnen ging, bleef ze even staan en keek rechtstreeks naar het huis.
David zat een uur lang als aan de grond genageld aan zijn bureau. Hij zou het begrepen hebben als het eten bedorven of gemorst was, en Renata hem daar later over had verteld. Maar er was iets heel geheimzinnigs aan haar handeling. Een eetstoornis paste niet bij de kalme, weloverwogen manier waarop ze de maaltijden weggooide. Hij speelde het filmpje voor de derde keer af, in de hoop dat het om een misverstand ging, maar de realiteit bleef onveranderd.