Een paar weken na de tweede miskraam begon Diane elke week uit eigen beweging zelfgemaakte maaltijden langs te brengen. Ze bracht stevige ovenschotels, soepen en haar beroemde lasagne mee. „Jullie werken allebei veel te hard om goed te eten,” hield Diane vol, terwijl ze de zware schalen overhandigde. Renata bedankte haar elke keer hartelijk, met een beleefde glimlach die nooit tot in haar ogen reikte.
David merkte al snel dat de grote bakken opvallend snel leeg raakten. Op een avond droeg hij de zware vuilnisbak naar de stoep en zag hij een vreemd, in plastic verpakt pakketje op de bodem liggen. Hij scheurde het open en vond daarin de kenmerkende tonijnschotel van zijn moeder, volledig onaangeroerd. „Dit slaat nergens op,” mompelde hij, terwijl hij naar het weggegooide eten staarde.
Hij hield de ontdekking voor zichzelf en verzon logische smoesjes, zoals bedorven ingrediënten of een ongelukje waarbij iets was gemorst. Misschien had Elena wat gemorst en had ze het weggegooid om niet betrapt te worden op onbekwaamheid. Toch bleef het mysterie aan hem knagen, totdat hij stiekem online een kleine camera bestelde. Hij monteerde het onopvallend boven de achterdeur, zo geplaatst dat het op het keukenraam gericht was. Hij hield zichzelf voor dat het louter voor de beveiliging van zijn huis was, en weigerde zijn ware, wantrouwige motieven onder ogen te zien.