Het huis voelde vreemd stil op het moment dat de deur dichtging. Brian stond daar even met Cooper tegen zijn been gedrukt, starend naar de oude speler. De regen tikte zachtjes tegen het keukenraam. Het bovenlicht zoemde. Op de tafel zagen de foto’s en brieven er nu nog vreemder uit, alsof ze een andere sfeer hadden meegebracht van de binnenplaats.
Hij zei tegen zichzelf dat hij zou wachten. In plaats daarvan pakte hij de cassette. Het label was hier en daar nog vochtig, ondanks de plastic verpakking waarin het was opgeborgen. Voor Jamie. Het handschrift was zorgvuldig, bijna netjes, waardoor het op de een of andere manier persoonlijker aanvoelde dan wanneer het haastig was gedaan. Brian schoof de cassette in de speler en liet het deksel zakken.