Het onderzoek van de Raad duurde vier maanden. In die periode werd Rachel twee keer gevraagd om aanvullende documentatie te verstrekken en om telefonisch met een onderzoeker te spreken. Ze hield een overzicht bij van elke communicatie, elke datum, elke naam.
De uitspraak van de Raad kwam op een donderdagmiddag binnen. Rachel las de brief drie keer, terwijl ze in haar keuken stond. De Raad had vastgesteld dat dr. Harmon bij twee van de drie klachten, waaronder die van haar, niet aan de zorgstandaard had voldaan. Zijn vergunning werd voor twee jaar onder voorwaardelijk toezicht geplaatst, met verplichte bijscholing en periodiek toezicht op zijn praktijk. Het was geen intrekking van de vergunning. Dat had ze ook niet verwacht.
Wat voor haar telde, zoals ze tegen de advocaat zei, was dat het in het dossier stond. Iedereen die de vergunning van dr. Harmon opzocht, zou het openbaar vermeld zien staan. Andere huisdiereigenaren die twijfels hadden, konden het vinden. Dat was wat ze had gewild.