Die opluchting duurde ongeveer drie weken. Toen kwam het mank lopen terug, erger dan voorheen, en Copper begon zijn interesse in eten te verliezen. Hij at nog wel, maar langzaam, en alleen als zij bij hem zat. Hij sliep meer. Hij kwam haar niet meer bij de deur tegemoet. Ze hield zichzelf voor dat steroïden soms bijwerkingen hadden, dat zijn lichaam zich aan het aanpassen was. Ze belde de kliniek en liet een bericht achter. Twee dagen later belden ze terug en vroegen haar de kuur af te maken.
Het was haar collega Priya die haar ertoe aanzette. Tijdens een lunchpauze hadden ze het over Copper gehad — Rachel had gezegd dat het niet zo ging zoals ze had verwacht — en Priya zei ronduit dat ze een second opinion moest vragen. Rachel zei dat ze haar dierenarts vertrouwde. Priya zei dat dat prima was, maar dat ze toch een second opinion moest vragen.
Rachel maakte de afspraak deels om haar twijfels weg te nemen en deels om zichzelf te bewijzen dat dr. Harmon gelijk had. De nieuwe dierenarts, dr. Singh, werkte in een kliniek op dertig minuten rijden. Ze was grondig en rustig, en ze vroeg Rachel om de volledige geschiedenis met haar door te nemen. De dokter maakte nieuwe röntgenfoto’s en bekeek die een hele tijd. Toen ze terugkwam in de kamer, ging ze eerst zitten voordat ze iets zei, en Rachel wist meteen dat er iets mis was.