Op de achterkant van de lijst stond een vervaagde stempel: Aldous Pembridge & Associates, Harley Row, 1895. Nora bracht uren door met het doorzoeken van digitale archieven van Londense bedrijven totdat ze de bewaard gebleven bedrijfsboeken van de Pembridge-studio had gevonden. Haar handen trilden lichtjes terwijl ze door de gescande pagina’s scrolde, totdat ze uiteindelijk bij de vermelding van Calloway uitkwam.
De aantekeningen van de fotograaf waren nauwkeurig, bijna klinisch: „Beide meisjes aanwezig en meewerkend. Bij het jongste model waren drie pogingen nodig vanwege beweging.“ Nora ademde uit; het geluid klonk luid in de stille kamer. Het jongere meisje had geleefd. Ze las verder, in de verwachting dat een naam de zaak zou oplossen, maar haar blik bleef hangen bij de laatste regels van de vermelding. Het oudere meisje stond duidelijk vermeld: Margaret, 8 jaar oud. Maar het jongere meisje? Zij stond alleen vermeld als ‘tweede model’. Geen naam. Geen leeftijd.
Nora bladerde door de rest van het register en scande elk ander bericht van dat jaar. Elke andere cliënt werd geïdentificeerd met volledige naam, afkomst en adres. Het jongere meisje was een spook in de archieven – een unieke, naamloze leegte in het hart van een vooraanstaande Victoriaanse familie. Nora staarde naar het scherm, terwijl een nieuwe, scherpe nieuwsgierigheid haar eerdere angst verving.