Slaap bleef uit, onderbroken door dromen over glazen ogen en kant. Bij zonsopgang zat Nora weer achter haar bureau, haar computerscherm gevuld met zij-aan-zij-vergelijkingen van de foto en bekende historische voorbeelden van Victoriaanse herdenkingsfotografie. Het jongere meisje voldeed aan bijna alle kenmerken: de onnatuurlijke stilstand, de grote, starende ogen, de manier waarop de kleding was gedrapeerd om de steunpalen te verbergen.
Nora begon haar catalogusvermelding op te stellen, haar vingers vlogen over de toetsen. „Het onderwerp lijkt een postmortale opdracht te zijn…” Ze stopte, haar cursor knipperde ritmisch tegen het witte scherm.
Iets zat haar dwars. Ze zoomde in op het gezicht van het oudere meisje. Het was niet het rouwportret dat ze had verwacht. Er was geen verdriet, geen plechtigheid, zelfs niet de geoefende melancholie die bij dergelijke portretten hoort. In plaats daarvan was er een glimp van milde, herkenbare ongeduldigheid – een rimpeltje in het voorhoofd, de lichte verschuiving van een heup die het gewicht droeg. Het was de onmiskenbare, menselijke blik van een kind dat wenste dat de fotograaf gewoon opschoot, zodat ze kon gaan spelen. Dat was niet het gezicht van een zus die naast een lichaam stond. Nora leunde voorover, haar wenkbrauwen gefronst. Als het meisje nog leefde, waarom zag ze er dan zo dood uit?