Nora stond in het met mahoniehout beklede kantoor van het bedrijf Hartley; de foto lag als een vredesoffer op het bureau. Ze verhief haar stem niet. Dat hoefde ze ook niet. Ze legde gewoon de boekhoudkundige vermelding, de geboorteakte en de foto voor de man achter het bureau neer.
De huidige Hartley zag er ouder uit dan hij was; het gewicht van de geschiedenis van het bedrijf stond gegrift in de rimpels rond zijn ogen. Hij staarde naar de foto, vervolgens naar het grootboek, waarbij zijn blik bleef hangen bij de naam Eleanor Mary Holt. Hij voerde geen verweer. Hij probeerde het niet af te wenden. Zonder een woord te zeggen opende hij zijn lade en schoof de documenten over het bureau.
„Ik had dit acht maanden geleden al moeten doen,” fluisterde hij, met een brekende stem. Hij overhandigde het originele testament en het briefje waarin Eleanors enige nog levende nakomeling werd genoemd: Ruth Ellison, 74, uit Bristol. Nora voelde een vreemd gevoel van samenhang. De puzzelstukjes pasten niet alleen in elkaar; ze klikten op hun plaats met de kracht van een onvermijdelijke conclusie. Ze raapte de papieren bij elkaar en voelde het gewicht van een eeuw van stilzwijgen breken. Ze had een naam. Ze had een persoon. Ze had de sleutel.