Tegen de tijd dat ze dichterbij komt, beginnen mensen haar op te merken. Eerst is het maar een korte blik. Iemand die voorbij loopt, stopt even. Dan nog een. Want van buitenaf ziet het er niet naar uit dat er iets gaat veranderen. Het ziet er nog steeds uit als een onmogelijke situatie. Een paar mensen stappen dichterbij. Eén persoon gebaart naar de trap, alsof hij hulp aanbiedt. Een ander zegt iets – je kunt het niet goed horen, maar de bedoeling is duidelijk.
Ze proberen haar overeind te helpen. Maar ze schudt haar hoofd. Kalm. Alsof ze het niet nodig heeft. Op dat moment begint het anders te voelen. Want nu lopen er niet alleen mensen langs. Ze kijken. Wachten. Proberen uit te vinden wat ze gaat doen. Er is een stille pauze. Het soort dat alleen gebeurt als er iets onverwachts staat te gebeuren.
Niemand zegt nu iets. Ze kijken allemaal naar hetzelfde. De trap. En naar haar.
Ga naar de volgende pagina om uit te vinden wat ze doet: