Het begon als een praktische manier van leven
Om het Indiase toilet te begrijpen, moet je je het dagelijks leven voorstellen vóór betegelde badkamers, flatgebouwen en glanzende sanitaircatalogi. Hurken was niet alleen iets wat mensen in de badkamer deden. Het maakte deel uit van de dagelijkse bewegingen. Mensen hurkten tijdens het koken, het wassen van kleding, het schoonmaken van vloeren, het werken dicht bij de grond, of gewoon om even rustig uit te rusten.
Dat is belangrijk omdat een toiletontwerp niet uit het niets ontstaat. Het volgt meestal de manier waarop mensen al leven. Als je lichaam van kinds af aan gewend is aan hurken, voelt het niet als een sportieve prestatie om je over een toilet op vloerniveau te buigen. Het voelt praktisch, snel en gewoon. De badkamer leent simpelweg een houding die de rest van het leven je al heeft aangeleerd, lang voordat iemand het over badkamerstijl heeft.
Dit is een van de redenen waarom het ontwerp generaties lang stand heeft gehouden. Het paste bij oudere huizen, eenvoudige sanitairinstallaties en een manier van leven dichter bij de vloer. Het had ook minder meubelachtige onderdelen nodig dan een verhoogd toilet. Voor een buitenstaander lijkt de houding misschien moeilijk. Voor iemand die ermee is opgegroeid, is de vreemdere vraag misschien waarom iemand überhaupt een stoelachtig object nodig zou hebben voor zo’n eenvoudige dagelijkse taak, vooral als de vloerversie al prima werkte.