De toiletgewoonte die bezoekers verbaast
Als sommige bezoekers voor het eerst een hurktoilet zien, volgt er meestal een korte pauze. Geen dramatische filmpauze, maar zo’n korte pauze in een klein toilet, waarbij je brein stilletjes zegt: „Ah. Vandaag doen we dit dus anders.“ In plaats van een verhoogde zitting is er een voorziening op vloerniveau, twee voetsteunen en een duidelijke uitnodiging om te hurken.
Voor mensen die zijn opgegroeid met westerse toiletten, kan het eruitzien als iets uit een ander tijdperk. Er is geen deksel om op te tillen, geen zitting om boven te hangen en geen beleefde manier om te doen alsof je de techniek meteen begrijpt. Toch is deze opstelling voor miljoenen mensen volkomen normaal. Het is geen reiscuriositeit, geen ontwerpfout of bewijs dat iemand na de lunch vergeten is de rest van het toilet te installeren.
Het interessante is dat dit kleine verschil in de badkamer veel zegt over het dagelijks leven. Toiletten zijn privézaken, maar ze dragen geschiedenis in zich. De manier waarop mensen ze gebruiken, wordt gevormd door gewoontes, huizen, lichamen en ideeën over reinheid. Dus voordat je zenuwachtig lacht om de voetsteunen, is het de moeite waard om een betere vraag te stellen: waarom heeft deze manier van toiletgebruik überhaupt zo lang standgehouden, ook in zoveel veranderende huizen van vandaag?