De slaapkamer die slaapt als een hol
Marta’s slaapkamer ligt dieper in de grot, waar het geluid van buiten nauwelijks doordringt. Er zijn hier geen verkeersgeluiden, geen blaffende honden van de weg, geen radio van de buren die door een open raam naar binnen dringt. Er is alleen een zachte stilte waardoor zelfs de kleinste beweging zacht aanvoelt. Het bed rust in een afgeronde stenen nis, bijna alsof de grot er zelf ruimte voor heeft gemaakt. Bleke linnen lakens bedekken de matras, een dik dekbed ligt opgevouwen aan het uiteinde en twee leeslampjes werpen warme cirkels van licht tegen de rots. Boven het bed buigt het natuurlijke plafond lichtjes naar beneden, waardoor het vreemde maar troostende gevoel ontstaat dat je in een beschermende schelp slaapt.
In het begin waren Marta’s vrienden bang dat het te gesloten zou aanvoelen. Marta zegt dat ze dat niet begrijpen. “De meeste slaapkamers doen alsof ze vredig zijn,” vertelt ze. “Deze is dat ook echt.”
Ze houdt de kamer eenvoudig: één kledingkast, één stoel, één geweven mand voor dekens en een kleine plank met boeken die ze herleest als het weer dramatisch wordt. Het enige opvallende kenmerk is een smal spleetraam bij het plafond, dat zorgvuldig door de rots is gesneden om het eerste ochtendlicht op te vangen. Bij zonsopgang glijdt een dun straaltje goud over de muur en landt op de vloer naast haar bed. Marta noemt het haar natuurlijke wekker. Ze slaapt hier beter dan ooit tevoren.