De leeshoek waar de tijd vertraagt
Aan de achterkant van de grotwoning wacht een kleine leeshoek in een zijkamer. Het is net groot genoeg voor een leunstoel, een lamp, een smalle boekenplank en een deken die permanent over één arm van de stoel lijkt te zijn gedrapeerd. Het plafond is hier het laagst en de stenen muren staan zo dicht op elkaar dat bezoekers bijna fluisteren zonder dat het de bedoeling is. Marta gebruikt het hoekje als haar persoonlijke schuilplaats voor de wereld.
Op de boekenplank staan oude romans, reisgidsen, een boek over vogels kijken en een paar notitieboekjes vol met recepten, herinneringen en ideeën die ze nooit wil ordenen. Op regenachtige middagen zit ze hier met thee en luistert naar het water dat zachtjes ergens achter de rots kraakt. Dat is het met de grot: het is er nooit helemaal stil. Er zijn kleine geluiden, zoals druppels, gekraak, wind in de verte of de vage verschuiving van de aarde die afkoelt na een warme dag.
Marta vindt die geluiden troostend. Ze herinneren haar eraan dat het huis niet alleen op het land gebouwd is. Het maakt er deel van uit. En in dit kleine hoekje, met een deken om haar knieën en een boek op haar schoot, voelt Marta zich alsof ze eindelijk de ruimte heeft gevonden waar ze haar hele leven al naar op zoek is.