Priya Nair gaf al sinds haar zesentwintigste Engelse les op Westfield High School. Toen ze aan deze baan begon, dacht ze dat ze er twee of drie jaar zou blijven en daarna iets anders zou gaan doen.
Dat was veertien jaar geleden. Ze was gebleven omdat het werk betekenisvol was. Tieners van die leeftijd waren nog in ontwikkeling — nog aan het uitzoeken wat ze belangrijk vonden en hoe ze met mensen om zouden gaan — en ze geloofde dat de klas daar een rol in speelde, ook al was dat soms moeilijk te zien.
Haar reputatie onder de leerlingen was gemengd. Degenen die hun best deden, zeiden dat ze rechtvaardig was. Degenen die dat niet deden, zeiden dat ze streng was. Ze had een regel die ze nooit in de syllabus had opgenomen, maar die ze altijd naleefde: ze ging er niet vanuit dat een leerling iets begreep, totdat ze daar bewijs van had. Dit jaar had ze eenendertig leerlingen in haar Engelse klas van de negende klas. Met dertig van hen kon ze goed overweg. De eenendertigste was Brennan Holloway.