De ochtendzon bracht een koude, hectische energie. Clara ging niet verder met het sorteren van kleding; ze moest weten hoe het huis van een dode man zijn eigen deuren kon openen. Ze begon de studeerkamer van Mark systematisch te doorzoeken, haalde boeken tevoorschijn en tikte op de houten panelen. Ze was niet langer alleen maar een erfgenaam; ze was een onderzoeker op zoek naar de waarheid achter de verdachte erfenis van haar oom.
Terwijl ze de binnenkant van het zware eikenhouten bureau schrobde, bleef haar spons haken aan een stukje plakband. Ze reikte onder de lade en haalde er een kleine, verroeste sleutel uit. Hij paste perfect op het afgesloten kastje in de hoek. De scharnieren kreunden toen ze het deurtje opendeed en een bergplaats onthulde die veelbetekenend aanvoelde, hoewel ze niet kon zeggen wat het zou kunnen verbergen.
Binnenin lag een dik logboek, gebonden in gebarsten leer. De pagina’s waren gevuld met data en initialen van bijna tachtig jaar geleden. Eronder lag een grote, handgetekende doorsnede van het huis. Het was geen standaard blauwdruk; het liet de fundering zien die diep in de aarde zakte en aansloot op een lange, rechte horizontale lijn die rechtstreeks de kern van de berg in tunnelde.