Het bericht op het servetje was kort, maar het deed Clara’s bloed stollen. „Ga naar de achterkant van het vliegtuig. Laat je handbagage achter. Ga nu. Maak het niet opvallend.” Clara las het twee keer. Toen een derde keer. Haar eerste gedachte was dat dit een of andere gruwelijke psychologische grap moest zijn. Waarom richtte de stewardess zich op haar? Eerst dat staren, en nu dit? Of ging de waarschuwing op de een of andere manier over iemand anders in haar buurt?
Ze vouwde het servetje weer op en hield het stevig op haar schoot vast terwijl een overweldigende golf van paranoia haar overviel. Buiten het raam was er niets anders dan vlakke, bruine aarde onder een sombere hemel. Het leek een volkomen gewone middag, maar in het vliegtuig voelde alles vertekend aan. Haar handbagage achterlaten? Haar laptop, haar portemonnee en de onschatbare oorbellen van haar grootmoeder zaten daarboven. Je laat niet zomaar je hele leven achter op basis van een cryptisch bevel van een vreemde.