Clara probeerde nog steeds haar razende hartslag te kalmeren toen de stewardess een paar minuten later plotseling weer bij haar rij verscheen, ditmaal zonder de zware drankwagen door het gangpad lopend. De vrouw boog zich lichtjes voorover en deed alsof ze iets onder de stoel direct voor Clara controleerde. Terwijl ze dat deed, liet ze snel een strak opgevouwen servetje op het klaptafeltje glijden. Haar vingers raakten even Clara’s hand – ze waren ijskoud en trilden. Vervolgens stond de stewardess op en haastte zich naar de achterkant van het vliegtuig, zonder oogcontact te maken of ook maar een lettergreep te zeggen.
Clara staarde ernaar. Het servetje was tot een klein, precies vierkantje gevouwen. Langzaam, met trillende vingers, vouwde Clara het papiertje open. Het handschrift erop was klein, gelijkmatig en gejaagd, alsof het zich in het dunne papier had gegraveerd.